… ang aking screeeeeeen! Ang saya saya!

Ibig sabihin, di ako makakapagtrabaho dahil nashunga na naman ang system namin. Ibig sabihin, bayad na naman sa kalhating araw na nakatunganga at walang ginawa kundi magblog, fezbuk at twitter. Kung pagarne-garne ang buhay ko, edi wagi ang beauty ko! Hindi yung laging stress, hmp! Nakakashonda ha. Ang mga wrenklets (kse bata pa ako e) nagsisimula ng may-i-appear.

Heniweys, pajonti-jonti ng nabubuo ang blog ko sa mac. Once it’s done, I’ll definitely register it sa mobileme para naman ma-sight nio na ang bonggang-bongga blog ko online. Hayayayyyy! Kinarir ang pagbablog talaga. E kse naman, sa daming blog ko ng nagawa, bihira kung mamintina talaga. Kalokah! So ngaun, paninindigan ko n talaga to. Itaga mo man sa bato ng tatay ko. Haha!

Oh siya-siya, shorty entry muna. Sa susunod ulet. Tatah!

Last Friday, nagmamadali akong umuwi dahil kailangan ko pang daanan ung gamot sa ubo ni Gabie. Ilang araw na din ung may-i-wait saken sa pharmacy e super tamaders akong pumunta. So finally, sabi ko, kailangang siputin ko na ang gamot na un at baka naman tanggal na ang lungs ng junakis ko e di pa nakakainom ng gamot.

Pagkakuha ng Rx nia, direcho uwi na talaga dapat ako. Nagddrive ako papalabas ng Sears Mall dahil ung ang mas mabilis na way ng biglang maispatan ng aking big, bright eyes ang mga mala-luka lukang babae ng pasigaw sigaw at may hawak pang plackards sa tabi ng daan. It could only mean one thing… A gift from the heavens of all sweet foods! O, e di may-I drive ang lola mo sa parking lot, a voila! KRISPY KREME nga! (with matching sound epek na: Hahhh-lleluiahhhh! Hahhh-lleluiahhhhh!)

Oh, ha?! Kita mo naman at tlagang hulog sya ni Papa Lord..

At para bang ako’y tinatawag nila.

Galing sa Life Church! Haha! Hay naku, sometimes, I really amuse myself. Praning ata ang tawag dun!

So anyway, pag drive ko sa parking lot, shocks! Naalala ko wala pala akong cash. E malamang, hindi ako pagbilhan. Tpos biglang lapit si Ms. Itimus (term namin dito sa mga mashishitim na lahi) na pretty! So ask ako kung tumatanggap sila ng check. Aba, ang mahadera, breaking the rules at vinola pa ang lola mo. Sabi ba naman, “Well, we’re not supposed to but since you’re driving a Denali and your purse is Coach, I’m assuming you’ve got money. So I’ll take your check.” Sabay ngiti! Haha! Ang mga peeps talaga.. They classify most people from the things you have. Hala! Bad un di b?! Considering na sa church pa naman un.. Pero at least, pinagbigyan nia ako. Kumbaga para naman sa simbahan nila un. Hay naku, basta ako, happy ang aking butt dahil dun dumerecho ang Krispy Kreme na kinain ko. How I wish I’m still young? Ung kahit anung isupalpal ko sa bibig ko e di ako tumataba, as in! Grabe, when I was in college, super bilis ng metabolism kaya kahit lamon lagi, no effect! Kaya depressing na ngaun.. But, for the love of Krispy Kreme na once-in-a-bluemoon kung sumulpot dito at shiniship pa galing lower 48, hayaan na lang.

At sympre, pahuhuli ba ang mga chikitings!

O sya, sanay naaliw kayo sa mga Krispy Kreme experience ko. Sa susunod na pagtatakaw!